08.08.2020
 

 

Ritual - , , ,

 Του Λλου, ∆εκμβριος 2008

 

Φοροσα να μπεζ κοτλ σακκι με φαρδι πτα πως απαιτοσε η μδα στις αρχς της δεκαετας του ’70, στο αριστερ πτο μια φαρδι μαρη υφασμτινη λουρδα σηματοδοτοσε τον πρσφατο, ξαφνικ και πρωρο θνατο του πατρα μου. ταν ∆εκμβρης του 1972 και μετ απ να σχεδν μνα πνθους συναντιμασταν ξαν με τα παιδι της Επιτροπς Πνευματικν και Καλλιτεχνικν Εκδηλσεων της Εβρακς Κοιντητας Θεσσαλονκης (ΕΠΚΕ). 

 

Εγ, νας νδρας που μλις εχε πατσει τα τριντα και μια ομδα παιδιν που το μικρτερο ταν δδεκα και το μεγαλτερο δεκαοκτ. Τα παιδι μιλοσανε λα μαζ και προσπαθοσα να καταλβω αυτ που λεγαν. Τους ζτησα να ησυχσουν και να πψουν να μιλον λοι μαζ. Κποτε κατφεραν να μου εξηγσουν το λγο του ενθουσιασμο που τους εχε συνεπρει. Κατ τη διρκεια της απουσας μου, λγω του πνθους, το συμβολιο της Κοιντητας εχε εγκρνει τη διοργνωση του τριμερου διεθνος συνεδρου για Εβραους μεταπτυχιακος φοιτητς με τη συμπαρσταση του WUJS. Το γεγονς τι ταν παγκσμιο και ο βαργδουπος ττλος της οργνωσης εχε εκτινξει τον ενθουσιασμ τους στα ψη.

 

ταν μερικος μνες μετ υποδεχμασταν εβραιπουλα απ λο τον κσμο νιθαμε τι κναμε κτι μοναδικ και πρωτγνωρο για τη μεταπολεμικ Κοιντητα. Τα μεγαλτερα παιδι της ΕΠΚΕ βγαλαν τον καλτερο εαυτ τους και τον κατθεσαν χωρς ρους, χωρς ρες και χωρς αμοιβ στο βωμ των αναγκν του συνεδρου. Η Κλλυ, ο Σκης, ο Φρντυ, η Κατη, ο Αλμπρτο και τσοι λλοι που σως μου διαφεγουν δολευαν ασταμτητα και αδιαμαρτρητα για τη λειτουργα του συνεδρου. Ο εσωτερικς μου κσμος, που τσο εχε διαταραχθε απ τον απροσδκητο θνατο του πατρα μου, βρκε μια ισορροπα ανμεσα σε τσα εβραιπουλα, ολψυχα δοσμνα στις αρχς του εθελοντισμο.

 

Το τριμερο κλησε ομαλ και αναπτχθηκαν φιλες, μοιρσθηκαν γνσεις και ανταλλχθηκαν απψεις μσα σε μια τερστια γκμα που ξεκινοσε απ ακαδημακς συζητσεις και κατληγε σε σκαμπρζικα ανκδοτα. Και ττε, το προτελευταο βρδυ στο δεπνο, καθς καθμουν στο τραπζι με τον επικεφαλς των σπουδαστν, τον Τομ, να παιδ απ τις Ηνωμνες Πολιτεες με λαμπρς σπουδς και κοφτερ μυαλ, νιωσα τον κσμο να φεγει κτω απ τα πδια μου ταν μου ανακονωσε: «Αριο εναι η τελετ λξης και οι σνεδροι αποφασσαμε ομφωνα τι ο κριος ομιλητς θα εσαι εσ ως επικεφαλς της οργανωτικς επιτροπς και μεγαλτερος στην ηλικα. Θα θλαμε να μας μιλσεις για την αξα των rituals της εβρακς θρησκεας.» ρχισα να διαμαρτρομαι θυμωμνα προβλλοντας σαν δικαιολογες τα μτρια αγγλικ μου, την ελλιπ μρφωσ μου και το κυριτερο την παντελ λλειψη γνσης για την εβρακ θρησκεα. «Εκτς» του επα βλποντας τι χαμογελοσε «αν με δουλεεις γνωρζοντας τι χω τελεισει απλ να γυμνσιο και μου τρβεις τους ττλους των σπουδν σου στα μοτρα.» «Εντξει» μου επε «Τα λμε αριο».

 

Πρασα μια ανσυχη νχτα μη ξροντας αν οι πιτσιρικδες με τα BA’s και τα Masters’ με δολευαν κανονικ προσπαθοσαν να με εκδικηθον για τις φωνς που βαζα που και που κατ τη διρκεια του συνεδρου. Η προοπτικ να γνω περγελος σε παιδι απ λη την υφλιο αλλ πολ περισστερο μπροστ στους νεαρος συνεργτες μου, που με πολ κπο εχα κερδσει την εμπιστοσνη τους, ταν νας εφιλτης.

 

Την επμενη μρα μσα στη δνη των οργανωτικν προβλημτων που απαιτοσαν μεσες λσεις ξεχστηκα μια και καννας δεν μου ξαναμλησε γι’ αυτ. Το τελευταο δεπνο ξεκνησε πως πντα με κφι και πειργματα μχρι που ο Τομ ανβηκε στο βμα και η καρδι μου σφχτηκε. Ο Τομ νετος, με μια πολ στρωτ γλσσα ευχαρστησε την εβρακ Κοιντητα και την ΕΠΚΕ με πολ γενναιδωρα λγια, υμνντας τη φιλοξενα και την ρτια οργνωση του συνεδρου. Ξαφνικ στλωσε τα μτια πνω μου και με εκενο το στραβ του χαμγελο ανακονωσε τι ο ομιλητς της βραδις θα μουν εγ αναλοντας το θμα της σπουδαιτητας των rituals της Εβρακς θρησκεας. νιωσα το πρσωπ μου να φλογζεται απ θυμ, ντροπ και αμηχανα, «το κωλπαιδο» σκφτηκα «Ξρει τι δεν ξρω, γιατ το κνει;» Ο ξνοι, μη γνωρζοντας την ανεπρκεια των γνσεν μου, με να βροντερ χειροκρτημα με παρτρυναν να ανεβ στο βμα. Αντθετα οι συνεργτες μου που γνριζαν ρχισαν να με πειρζουν «Πες τα ραβνε!», «Ανβα στο βμα και δδαξε μεγλε!». ∆υο λσεις υπρχαν: η εξπορτα το βμα. ∆ιλεξα το βμα σγουρος τι θα με συγχωροσαν αν ψλλιζα μια δικαιολογα και τους ευχαριστοσα για την παρουσα τους που κανε το συνδριο τσο επιτυχημνο.

 

Ανβηκα στο βμα και κοταξα κτω να κοιν που βουβ πλον περμενε. Ξεχρισα τα πρσωπα των νεαρν συνεργατν μου και λπισα τι δεν θα τους απογοτευα με τις φτηνς μου δικαιολογες, τους αγαποσα πολ και πστευα σ’ αυτος πως και αυτο πστευαν σε εμνα. σκυψα στο μικρφωνο και λες και τα λγια βγκαν μνα τους απ μσα. «Μερικος μνες πριν πθανε ο πατρας μου, σε ηλικα 56 ετν, στο αεροδρμιο της Πργας απ καρδιακ προσβολ.

 

Στην εβδομδα που πρασε απ το θνατ του μχρι να καταφρω να φρω στην Ελλδα τη σωρ του, νιωσα να με πλακνει ο κσμος. Στα 29 μου μουν μνος, μνος απναντι στην ευθνη για την οικογνεια. Πατρας, σζυγος, γιος και αδελφς, προμηθευτς των υλικν αγαθν και παρηγορητς λων. Μνος, χωρς λλους συγγενες πρεπε να αντιμετωπσω τις ευθνες, χι σες πρεπε να μου αναλογον αλλ λες τις ευθνες. Μνος, η λξη εχε χαραχτε στο μυαλ μου, βραινε την ψυχ μου, κρτωνε τις πλτες μου. Τι θα κνω; Σκφτηκα. Με μια μνα χρα μλις 49 χρονν, απλυτα πια εξαρτημνη απ εμνα, ναν αδελφ στη μση των σπουδν του που εχε χσει το νδαλμ του, απλυτα και αυτς εξαρτημνος απ μνα, μια σζυγο που λτρευε τον πεθερ της και επειδ λγο πριν εχε χσει και τον δικ της πατρα ταν στα πρθυρα της κατρρευσης και να παιδ τριν ετν που δεν θα γνριζε ποτ τους παπποδες του. Μνος, ψιθριζα μοναχς μου, πως θα τα καταφρω; που να στραφ; τι να κνω; Τη μρα της κηδεας, ανμεσα στους δικος μου που σπραζαν απ το κλμα, με πτρινο το πρσωπο μου και πτρινες τις κινσεις μου σκεφτμουν συνχεια... «τσο μνος οτε να κλψω μπορ». Κποιος μου ψιθρισε τι το απγευμα πρεπε να πμε στη Συναγωγ για τη σχετικ λειτουργα που ακολουθε. Μζεψα την οικογνεια και λοι τους μαζ κι εγ μνος βρεθκαμε μπροστ σε εκενη την μορφη ξλινη πρτα της Συναγωγς και με μηχανικς κινσεις πρασα τελευταος μσα. Η μνα μου, πως πντα ταν πηγαναμε στη Συναγωγ, μου ψιθρισε «Adio Leonico, no bezates la mezuza!» Βγκα πλι ξω κι βαλα το δεξ μου χρι στη μεζουζ. Με να μαγικ τρπο ρχισα να κλαω για πρτη φορ μετ απ μια εβδομδα απ το θνατο του πυλνα της ζως μου.

 

να λυτρωτικ βουβ κλμα, που ελφρωσε την ψυχ μου. Ξαφνικ, αυτ το τελετουργικ γγιγμα στον παρασττη της πρτας με λτρωσε. ∆εν εμαι μνος, σκφτηκα. ∆εν εμαι μνος, ψιθρισα για να σιγουρευτ. Ξαφνικ η πτρα γινε σρκα ξαν, σκοπισα τα μτια μου και μπκα στη Συναγωγ τοιμος να αντιμετωπσω τις ευθνες που μου αναλογοσαν, δηλαδ λες. Ευχαριστ Τομ, κατληξα, που εσ ξερες για μνα περισστερα απ εμνα».

 

Πρασαν 35 χρνια και πλον απ ττε και σμερα εναι καιρς, στω και τσο αργ, να στελω να μεγλο ευχαριστ στην Κατη, την Κλλυ, το Φρντυ, το Σκη τον Αλμπρτο και τα λλα παιδι που με βοθησαν να ανβω σε εκενο το βμα.